Ewolucja zawodu HR-owca

Założę się, że jeśli zapytam z kim kojarzy Wam się dział HR 30 lat temu, odpowiecie w większości „Z panią z kadr”. Faktycznie, wtedy działania ograniczały się do kadr i administracji, a pracownicy byli postrzegani, jako osoby zajmujące się tylko formalnościami i papierkową robotą bez większego wpływu na strategiczne decyzje firmy. Od tego czasu zawód HR-owca przeszedł długą drogę przez zmiany polityczne, gospodarcze oraz społeczne. Pamiętam moment, kiedy moja znajoma zapytała mnie, czym ja się dokładnie zajmuję w tym biurze – chwilę zajęło mi, aby opowiedzieć jej o swojej szerokiej roli. Ku jej zdziwieniu – nie były to paski wypłat. Zatem sprawdźmy, jak to wygląda w praktyce.

Oś czasu

Postaram się szybko i bezboleśnie opisać Wam przebieg historyczny. Po II wojnie światowej dominowała centralnie planowana gospodarka. HR-owcy byli jak biurokratyczne roboty – mieli mocno ograniczoną rolę, sprowadzającą się głównie do formalności. Dopiero bliżej lat 80-tych zaczęły powstawać związki zawodowe oraz organizacje partyjne w zakładach pracy. Kilka lat później pojawiły się pierwsze oznaki liberalizacji i reform gospodarczych, gdzie nastąpiło stopniowe otwarcie na bardziej nowoczesne metody zarządzania, ale tylko stopniowe!

Pierwszym przełomem był upadek komunizmu i przejście na gospodarkę rynkową. Stare, sztywne państwowe firmy były restrukturyzowane, a na scenie pojawiały się nowe prywatne przedsiębiorstwa, pełne zapału i innowacyjnych pomysłów. W latach 1990-2000 sektor prywatny poszybował w górę,  a wraz z nim znaczenie nowoczesnych technik zarządzania zasobami ludzkimi. Pojawiały się pierwsze firmy doradcze i agencje rekrutacyjne, takie jak oddział Spencera Stuarta. HR-owcy skupiali się na obszarach dotyczących szkoleń, ocen i motywacji.

Kolejno nadeszła era UE, która przyspieszyła adaptację do nowoczesnych standardów m.in. pojawiła się potrzeba dostosowania się do regulacji unijnych, jak równouprawnienie czy BHP.

Współcześnie

Ostatnie lata przyniosły mocne wyzwania dla działów HR w firmach na całym świecie. Pandemia COVID-19 wpłynęła na wprowadzenie pracy zdalnej i hybrydowej, co wymagało przeorganizowania modelu zarządzania i zadbania o dobrostan pracowników jeszcze bardziej, niż kiedykolwiek. Było to szczególnie trudne w czasie, gdy granice między życiem zawodowym a prywatnym zaczęły się zacierać, a pracownicy musieli odnaleźć się w nowych realiach pracy z domu.

Obecnie obserwujemy działania HR-u z coraz nowszymi technologiami m.in. sztuczną inteligencją. Przechodzimy przez digitalizację procesów – w tamtych czasach byłoby to nie do pomyślenia 😉.  Jak to tak, bez sterty papierów? Tak to! Bo HR-ami nie są już jedynie kadrowe, a podział na miękkie i twarde zasoby ludzkie wyraźnie to odzwierciedla.

HR miękki koncentruje się na zarządzaniu ludźmi i kulturą organizacyjną, a w jego skład wchodzą rekruterzy, koordynatorzy szkoleń, trenerzy wewnętrzni, HR managerowie, HR Business Partnerzy oraz specjaliści ds. People & Culture. Ci profesjonaliści zajmują się m.in. pozyskiwaniem talentów, rozwijaniem umiejętności pracowników, budowaniem zaangażowania oraz kształtowaniem kultury organizacyjnej. Ich zadania obejmują również wsparcie pracowników w ich rozwoju zawodowym, co ma bezpośredni wpływ na ich satysfakcję i efektywność.

Z drugiej strony, HR twardy skupia się na aspektach administracyjnych i prawnych związanych z zatrudnieniem. W jego ramach pracują specjaliści ds. wynagrodzeń (Payroll), administratorzy kadrowi, analitycy danych, specjaliści ds. prawa pracy oraz HR Generalist. Ich praca obejmuje m.in. zarządzanie listą płac, prowadzenie dokumentacji pracowniczej, analizowanie danych w celu poprawy procesów oraz zapewnienie zgodności z przepisami prawa pracy.

Skąd taki podział? Firmy potrzebują wsparcia ekspertów w różnych dziedzinach HR, aby skutecznie zarządzać zasobami ludzkimi. Każda z tych specjalizacji wnosi unikalne kompetencje, które razem są zdolne do sprostania wyzwaniom współczesnego rynku pracy.

Podsumowanie

Od biurokratycznych funkcji kadrowych w PRL, przez dynamiczny rozwój i profesjonalizację w okresie transformacji, aż po współczesne, zaawansowane technologicznie podejścia…Zawód HR-owca stał się kluczowy dla strategicznego zarządzania organizacjami, adaptując się do zmieniających się warunków rynkowych i technologicznych. Firmy zaczynają rozumieć, że inwestowanie w HR to inwestowanie w przyszłość i sukces organizacji. Po przeczytaniu tego krótkiego artykułu, jeśli ktoś zapyta Was czym się zajmuje „HR-owiec” będziecie wiedzieli, że odpowiedź brzmi „To zależy”.